Të bëhesh mason

Mason nuk bëhesh nga kureshtja apo përmes një ftese, por përmes një vendimi personal, të pjekur. Rruga tradicionale fillon aty ku një burrë ndalet dhe pyet veten nëse kërkon më shumë sesa sukses të jashtëm: qëndrim, orientim dhe përgjegjësi.

Hapi i parë nuk është një ritual, por një interes i sinqertë. Kush dëshiron të ndjekë këtë rrugë, merr vetë kontakt dhe shpreh gatishmërinë për t’u përballur me vlerat e tij, ndërgjegjen dhe veprimet e veta. Pas kësaj vjen një shkëmbim personal – i qetë, i hapur dhe pa presion. Nuk bëhet fjalë për t’u provuar, por për t’u njohur me njëri-tjetrin.

Masoneria nuk shqyrton biografi, por karakter. Vendimtare është gatishmëria për të marrë përgjegjësi, për t’u sjellë me respekt ndaj të tjerëve dhe për ta orientuar veprimin personal sipas një standardi më të lartë moral. Për këtë arsye, procesi kërkon kohë. Bisedat, takimet dhe një vendim i kujdesshëm brenda lozhës sigurojnë që kjo rrugë të ndiqet në mënyrë vullnetare, të vetëdijshme dhe të mbështetur në besim të ndërsjellë.

Vetëm kur arrihet pajtimi, pason pranimi në një rit iniciimi solemn. Ky inicim nuk është një ngritje shoqërore dhe as një status i jashtëm, por një hap i brendshëm: fillimi i një pune të përjetshme mbi veten – në bashkësi me burra të tjerë që ndajnë të njëjtin kërkesë dhe qëndrim.

Rruga tradicionale drejt masonerisë është me vetëdije e ngadaltë. Ajo mbron nga sipërfaqësia dhe e bën të qartë:
Masoneria nuk është një ofertë për këdo – por një rrugë për ata që janë të gatshëm ta marrin veten seriozisht.